Gepost op

Op zoek naar uitdaging: Trailer laden

Vorige maand plaatste ik een oproep op Facebook op zoek naar mensen die een paard hebben die lastig te laden is in de trailer. Er kwamen erg veel aanmeldingen en daaruit heb ik een aantal paarden uitgekozen.

Cymano
Een Lusitano met een trailer trauma, voor mij een hele nieuwe uitdaging. De eigenaar is goed op de hoogte van de methode die ik toepas – druk houden, consequent blijven en bovenal: geduld bewaren – en daar kon ik verder niets op aanmerken. Dit paard is echt heel erg bang. De trailer in en uit gaat goed, ook halverwege op de plank achter- en voorwaarts is geen probleem. Wel is hij angstig en erg alert, maar gelukkig niet gemeen. De eigenaar wil graag op pad met haar paard en wellicht ook wel eens op wedstrijd. Daarom heb ik haar gevraagd om met haar paard de aankomende periode zo veel mogelijk te oefenen. Na een maand kom ik weer kijken hoe het is gegaan en of we mogelijk al weer een stapje verder kunnen gaan.

Finn
Deze grote Gelderse meneer kan zich erg groot maken, maar gelukkig ook niet gemeen. Hij vind het spannend, maar laat zich wel overtuigen en gaat met me mee de trailer in. In de trailer vertrouwt hij het nog niet helemaal. Het doel van de eigenaar is dat Finn “op eigen houtje” de trailer inloopt en vertrouwen heeft in haar. Het vertrouwen krijgen in elkaar kun je laten groeien door grondwerk te doen. Als dat helemaal in orde is, zal hij zonder slag of stoot de trailer inlopen. Ook bij Finn ga ik over een maand weer kijken.

Rum
Oeh lala, wat een pittig ventje. Echt zo’n type van “ik ben de baas en jij kijkt maar even wat je doet”. Rum is elke dag anders, en soms loopt ie zo de trailer in en soms komt ie omhoog. De eigenaar noemde het “zijn middelvinger opsteken”. Met die informatie ben ik eerst contact met hem gaan maken – zoals ik altijd doe. Even kijken wat voor vlees ik in de kuip heb en inderdaad, het is een dominant mannetje. Op naar de trailer! Zoals verwacht liep hij daar niet direct in en ook steigerde hij 2 keer. Gelukkig is mijn leadrope zo lang dat ik geen risico liep om een voorbeen tegen me aan te krijgen. Door rustig en consequent te blijven, liep Rum uiteindelijk als een mak lammetje op en af de trailer.

Sita
Deze merrie was verkocht, maar bij het ophalen wilde zij niet mee. Van twee kanten (de oude eigenaar en de toekomstige eigenaar) werd ik benaderd, zonder dat zij het van elkaar wisten. Ik ben er met mijn vrachtwagen heen gereden, inclusief alle voorzorgsmaatregelen en trof daar een pony van nog geen 1.40 m aan. Niet dat dat gelijk een geruststelling is, want ze is nog steeds sterker dan dat ik ben. Gelukkig gaat het niet om kracht maar om overtuiging en daarmee heb ik haar kunnen inladen en op de plaats van bestemming afgeleverd.

Ik ben blij met deze positieve ervaringen en ik zal in de nabije toekomst nog meer paarden bezoeken. Weet jij nog een lastige lader in de Haarlemmermeer of Bollenstreek? Laat dan een berichtje achter, dan neem ik contact met je op.

Facebook
Gepost op

What’s on my mind

Het feit dat er al een tijdje geen blog is verschenen heeft niets te maken met mijn activiteiten rondom Classy Horse. Momenteel loopt er een actie via Facebook om de pagina likes hoger te krijgen. Op dit moment hebben ongeveer 255 mensen Mijn Facebook Pagina geliked en bij 500 likes ga ik iets weggeven, namelijk 3 strippenkaarten van 3 lessen in grondwerk. Ook ga ik binnenkort op zoek naar een sponsorruiter, houdt daarvoor Facebook in de gaten. Maar dat is niet alles: ik heb plannen om een webshop te openen met kleine cadeautjes voor leuke prijzen én bij de opening van de webshop geef ik een aantal goodiebags weg om de webshop te promoten.

As we speak ben ik in Polen bij mijn schoonfamilie. De aankomende jaren zal ik me steeds meer verdiepen in de Poolse markt en de mogelijkheden hier. Waarom? Uiteindelijk is het de bedoeling dat het hoofdkantoor in Polen komt. Maar zover is het nog lang niet, voorlopig ben ik nog volop in Nederland te zien. Op Pinkstermaandag, 5 juni, bijvoorbeeld tijdens het rassendefilé op het evenement Paard & Plezier van Vereniging Eigen Paard in Kootwijk. Zie ik je daar?

 

Facebook
Gepost op

Een kijkje in het luchttransport van paarden

Af en toe heb ik het geluk om paarden in het vliegtuig te begeleiden naar mooie, verre bestemmingen. Maar hoe ziet dat er nu precies uit? Een kijkje in het vervoer van paarden via een vliegtuig, vanuit mijn eigen ervaring.

Maandagochtend: Ping! Mijn telefoon piept en uit automatisme pak ik hem uit mijn zak en begin te lezen: “Hallo Anna, we hebben een vlucht voor aanstaande donderdag naar Miami, kan jij mee?”. Agenda check, afspraken zo nodig verplaatsen en antwoorden: “Uiteraard ben ik beschikbaar”. Ad hoc is het wel, maar in mijn dagelijks leven hou ik er rekening mee dat ik dit soort berichtjes binnen komen. Stap 2 is dat ook het regelen van de verzorging van mijn paarden op de dagen dat ik weg ben. Ook dat verloopt soepel en dan is het eigenlijk wachten op de vluchtinfo.

Woensdagochtend: De vluchtinfo wordt per e-mail toegestuurd. We vliegen zonder pax (passagiers) in een Cargo kist van Martinair (fingers crossed voor de MD-11, want die staat als spotter nog hoog op mijn lijstje, maar dat terzijde). Het is een vroege vlucht en in tegenstelling tot normaal vliegen, dien je hier 5 uur van tevoren aanwezig te zijn, in dit geval 3.30 uur. De grooms (zo heet ik dan) laden de paarden zelf, en daar wordt ruim de tijd voor genomen. Eventuele spanning bij paarden kan dan direct worden opgemerkt en geregistreerd.

Woensdagavond en nacht: Ik wil vroeg naar bed, want ik moet er niet alleen vroeg uit, de donderdag duurt ook 6 uur langer dan normaal. Om 20.00 uur lig ik. Klaarwakker natuurlijk vanwege de adrenaline. Uiteindelijk lukt het me om om 23.00 uur in slaap te vallen om vervolgens om 2.00 uur weer op te staan. Mijn vader brengt me naar Schiphol en stipt op tijd klop ik aan bij het KLM Animal Hotel. De paarden zijn er al dus niets staat ons in de weg om de paarden gelijk te laden. We hebben er 10 in totaal die verdeeld gaan in 4 reisboxen; 2 keer 3 en 2 keer 2. Alle paarden laten zich vlekkeloos laden en krijgen dan gelijk hooi. We laden ook 160 liter water en extra hooi in. Om 5.00 uur zijn we klaar met laden en is het wachten tot we naar het platform kunnen. De kist vertrekt om 8.15 uur, dus wij zorgen ervoor dat we ongeveer 7.00 uur bij de kist staan, zodat we erbij zijn als de paarden worden geladen en indien nodig kunnen ingrijpen.

SAM_1887
We hebben ook een puppy aan boord

Donderdagochtend inmiddels
: We zijn om 7.00 uur op het platform en ik zie de prachtige MD-11staan. De paarden staan er ook en zijn klaar om ingeladen te worden, dit verloopt soepel en ze houden zich rustig. Zodra de paarden in het ruim staan, checken we ze nog een keer. Nu is het wachten op de take-off. Dit 12654628_10208399967093650_6292858158701849967_ngebeurt uiteindelijk om 9.00 uur en ik heb het privilege om in de cockpit aanwezig te zijn. Als spotter zijnde voel ik me natuurlijk als een kind in een snoepwinkel. Het is 9,5 uur vliegen, dus we landen rond 12.30 uur lokale tijd in Miami. Onderweg checken we elke 2 uur de paarden en geven we ze nieuw hooi en water. De ruimte is beperkt en we moeten standaard met een zuurstof fles naar de paarden toe, in geval van nood.

Donderdagmiddag: We landen inderdaad om 12.30 uur in Miami. Ook dit keer mag ik weer
in de cockpit aanwezig zijn. Dat is wel heel vet hoor! In Miami checken we de paarden voor de laatste keer en overhandigen we de papieren aan de autoriteit die het daar van ons overneemt. Eventuele bijzonderheden melden wij ook. Daarna gaan we door de douane en worden met een busje naar het hotel gebracht. We zitten in Coconut Grove in een luxe spa resort. Vanwege de heerlijke temperatuur (rond de 28 graden) besluiten we een drankje te nuttigen aan het zwembad. Ook lopen we nog even door de stad en gaan we uiteindelijk om 21.30 uur slapen.

Vrijdag: Ik word om 3.30 uur wakker en mijn collega slaapt nog. Ik check wat dingen op mijn telefoon en beslis wat ik wil gaan doen vandaag: Miami Beach! Het weer valt erg tegen, zo’n 19 graden en veel wind. Maar ik wil hoe dan ook naar het strand. Uiteindelijk zijn we om 10.00 uur, na het ontbijt, in de auto* gestapt naar het strand. Dat is het gebied wat je ook op TV ziet, echt waanzinnig om in het echt te zien!

*Via de app Uber, wat een geweldige uitvinding!

SAM_1925
Een heel gelukkig persoon op Miami Beach

De pick-up naar het vliegtuig is om 22.00 uur en we vinden het wel even lekker om nog wat te slapen. Na het geweldige diner bij The Cheesecake Factory ploffen we bomvol onze bedden in. We hebben maar een uurtje, maar die is in deze hectische dagen wel erg welkom. Alles verloopt verder soepel en om middernacht gaan we take-off in een KLM Cargo 747. De vliegtijd is 7,5 uur en we landen om 13.30 uur in Amsterdam. De stoelen zitten en liggen niet zo fijn als die in de MD-11 en ik slaap daarom maar steeds 10 minuten. Ook hebben we wat turbulentie waar ik steeds wakker van word. Dit gaat een lange en vermoeiende dag worden.

Zaterdag: En dat is het ook. Ik wil niet gaan slapen in de middag omdat de jetlag dan aanhoudt. Ik slaap nog een half uur in de auto en ga ’s avonds naar een verjaardag. Om 23.00 uur is het echt wel klaar en duik ik mijn bed in. Ik droom dat ik in het laadruim ben en de WC niet kan vinden en begin te slaapwandelen. Geeft wel aan dat ik er mentaal veel meer mee bezig ben dan lichamelijk.

Al met al een fantastische ervaring in een geweldig wereldje waar ik me als een vis in het water voel. Of is het als een vogel in de lucht? Hoe dan ook: dit is écht mijn droombaan!

Facebook